بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

وَ إِذا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى‏ شَياطِينِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ 

إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ (14)

و چون با اهل ايمان ملاقات كنند گويند: ما (نيز همانند شما) ايمان آورده‏ايم.

ولى هر گاه با (هم‏فكران) شيطان صفت خود خلوت كنند، مى‏گويند: ما با شما هستيم، ما فقط (اهل ايمان را) مسخره مى‏كنيم.

نكته‏ها:

 «شيطان» از «شَطَن» به معناى دور شده از خير است كه به هر كس القاى انحراف كند، اطلاق شده و به انسان‏هاى بدكار و دور از حقّ نيز گفته مى‏شود.

پيام‏ها:

1 منافق، نان را به نرخ روز مى‏خورد.(«قالُوا آمَنَّا» «قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ»)

2 به هر اظهار ايمان،نبايد اعتماد قطعى كرد و بايد مواظب عوامل نفوذى بود. «قالُوا آمَنَّا»

 3 منافق، شهامتِ صداقت ندارد و از مؤمنان ترس و هراس دارد. «خَلَوْا» تماس و ارتباط منافقان با مؤمنان، آشكار و علنى است ولى تماس آنان با كفّار يا سران و رهبران خود، سرّى و محرمانه، در نهان و خلوت صورت مى‏گيرد.

4 دوستان منافقان، شيطان صفت هستند. «شَياطِينِهِمْ»

5 كفّار و منافقان با همديگر ارتباط تشكيلاتى دارند و منافقان از آنان خطّ فكرى مى‏گيرند. «شَياطِينِهِمْ»

6 اظهار ايمان از سوى منافق موقتى است، ولى كفر او پايدار و ثابت است. «آمَنَّا، «إِنَّا مَعَكُمْ» (ايمان، با جمله‏ى فعليه و كفر با جمله‏ى اسميّه آمده و جمله اسميّه نشانه‏ى دوام و ثبوت است.)

7 منافقان با كافران نه تنها هم‏فكرند بلكه كمك‏كار هم نيز هستند. «إِنَّا مَعَكُمْ» (كلمه «مع»، در جايى بكار مى‏رود كه علاوه بر هم‏فكرى، همكارى نيز باشد.)

8 منافقان، مؤمنان را به استهزا مى‏گيرند. «إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُن‏